Blij-schrijven

Als ik ergens een bijzondere relatie mee heb, is dat wel met mijn spiegel. Het lukt me meestal om hem te slim af te zijn, door alleen de strikt noodzakelijke informatie te zien. Bijvoorbeeld of er nog tandpasta om mijn mond zit en of mijn haar nog een dagje kan, voor het gewassen moet worden. Echt kritisch kijken doe ik al maanden niet meer. Heel bewust ook.

Door de medicatie krijg ik vreetbuien waardoor ik dichtgroei. Minder bewegen speelt ook mee. Normaal werkte ik 24 uur per week, waarbij ik veel liep. Nog nooit eerder was ik zo zwaar. Bij het lopen schuren mijn bovenbenen tegen elkaar aan. Het valt allemaal best mee maar voelt voor mezelf niet goed.

Na het douchen was ik in mijn kledingkast aan het zoeken naar iets anders om te dragen. Ik pak namelijk steeds het bovenste van de stapel. Het boeit me ook niet veel. Maar goed, opeens stond ik mezelf te bekijken in een levensgrote passpiegel. De realiteit kwam hard aan. Wat ben ik aangekomen. Alles op de buik, billen en de bovenbenen. De zwaartekracht werkt niet in mijn voordeel blijkbaar. Alles is naar beneden gezakt. Ik ben duidelijk een peer, geen twijfel over mogelijk. Mijn twee “eikenbomen van benen” heb ik met moeite in m’n wijdste “skinny ” gepropt. Lang leve de maxi vesten en klaar!

Dan zie ik mijn ogen, die “oud” staan, en de donkerbruine ringen er om heen. Al maanden slaap ik ruk. Mijn dochter noemde me laatst een panda. De vergelijking is treffend en mijn stemming in mineur.

Dan ineens voel ik een vechtlust opkomen. Het klopt, ik ben zwaarder dan het gewicht dat bij mij hoort, maar ik mag er zijn. Ook dit ben ik en dat is oké. Het is al erg genoeg om hier in te zitten, dus praat maar even lief tegen jezelf. Dat verdien je! Zoals alle gebeurtenissen in je leven je vormen, zal deze periode me ook veranderen. Ik zal er sterker en beter uitkomen. Zeker weten! !

Even later loop ik langs de spiegel in de hal en geef mezelf een dikke, vette panda-knipoog.

%d bloggers liken dit: